εκεί

Κάποτε με τις λέξεις ή με τη σιωπή
πριν απ’ τις λέξεις
πήγαινα εκεί
αναζητώντας την αγάπη μου
εκείνη ήταν ελεύθερη εκεί
και είναι πάντοτε εκεί αλλάζοντας
παίρνοντας όλες τις μορφές
εκεί...
η αγάπη μου

Ιθάκη

τώρα είμαι ένα άδειο βαγόνι
μέσα στο οποίο δεν ταξιδεύει κανείς
και όπου να 'ναι το ταξίδι τελειώνει

και η αιωνιότητα θα με βρει κενή
διάφανη θα μπει μέσα μου
και θα χαθεί

σκοτάδι

είμαι ξανά εδώ στο σκοτάδι
να φροντίζω τις ανοιχτές πληγές
να μην πάρουν φως
και σκιστεί για πάντα το δέρμα
και καεί η ψυχή

κύματα

Ήθελα να έρθεις σαν άνεμος απαλός
που με διαπερνάει
ήθελα να έρθεις κι ας ήταν μέρα ή νύχτα
με το δικό σου φως
να διασχίσεις κάθε μόριο της ζωής
ήθελα να έρθεις χωρίς λόγια
μ’ ένα βλέμμα κι ένα λουλούδι
να μ’ αγκαλιάσεις πολύ σφιχτά
να ημερεύσουν τα κύματα

Νύχτα

ξαγρυπνώ να βλέπω τ’ άστρα τ’ ουρανού
μια νύχτ’ αφέγγαρη μια νύχτα σκοτεινή
και τ’ άστρα μ’ οδηγούνε πάνω στο προσκεφάλι σου
να ξαγρυπνώ με την ψυχή μου ξαπλωμένη
στη Σελήνη σου
μια άδεια Νύχτα
από κάθε περιττό
να σ’ αγαπώ

ενεργό σημείο

Ξεκινάει η γιορτή
μπρος να βάλουμε στολή
να πετάξει το εγώ και νά ‘ρθει η θέληση.
Τόσο χαμηλά τα κύματα
μα στη θάλασσα θα μπούμε
να εξαγνιστούμε.
Βγάλτε λοιπόν τώρα στολές και μάσκες
και για να δω
το πρόσωπο τ’ αληθινό.
Ωχου! Αλίμονο!
ούτε αυτό είναι το σωστό!

Μα τι λέξεις χρησιμοποιείς;!, ρωτά
Τι γλώσσα ομιλείς;
Μα δε μιλώ, τους απαντώ.
Μ’ ακούς; Μ’ άκουσες ποτέ;

Μιλώ σ’ όλες αυτές τις φωνές
και ξαφνικά στη μία!
και φτάνει το ενεργό σημείο
μέσα από θύελλα σπρωγμένο
και με κοιτά!

Μου γνέφει: κάνε πιο πολύ χώρο
πού να σ’ αναζητήσω;
Τώρα, μου λέει, πάμε
για έλα και μου γνέφει.

Απ’ το παράθυρο κοιτώ τον ουρανό
τα βράχια, τις πέτρες.
Είναι τόσο όμορφα εδώ, παρά νοώ.
μα μόνο αφού έφτασες εδώ
τότε μόνο είδα
και τότε γνώρισα και γω
το μόνο που γνώρισα
πως σ’ αγαπώ.

απ' το πουθενά

Φιλώ το σώμα σου το μυστικό
αναπνέω τη δική σου ανάσα
σε πίνω σα γλυκό κρασί
τώρα είμαι κάτι άλλο

τα φώτα κλείνουνε μεμιάς
ν’ ανάψει η καρδιά μας
τώρα χτυπά σαν ένα
τώρα είναι μία καρδιά

τώρα ό,τι κι αν κοιτώ
κοιτάς κι εσύ το ίδιο
τώρα ό,τι αγαπώ
το αγαπάς κι εσύ

τώρα όποιον πόλεμο
κι αν υπερασπιστείς
από το ίδιο όπλο
θα βγαίνει η σφαίρα

τώρα αν σε χάσω
ξέρω πως πάντα θα σε ψάχνω
μέσα σε κάθε εικόνα της ζωής
και μέσα στης μαγείας τη ρουτίνα

θέλω για πάντα η σφαίρα της αγάπης
να φωτίζει
πάντα η φωτιά σου
να με αναγεννά

πάντα να σ’ ονειρεύομαι
να νιώθω εντός μου τη μορφή σου
το γέλιο σου να με ξυπνά
απ’ το ψέμα

τώρα άσε με
μέσα στη μοναξιά του πλήθους
μπορώ να κάτσω ήσυχη
ν’ αφουγκραστώ το πιθανό

μέσα απ’ τα παράθυρα του ονείρου
όταν δραπετεύεις
στης πραγματικότητας την αμμουδιά
να περπατάς

μέσα απ’ τα κύματα του αιθέρα
πάνω σε κάθε πιθανή ρωγμή
αναμασάς χαμένες οπτασίες
και βρίσκεις μέσα σου τον θησαυρό

όλα καθάρια
κι εσύ δεν ξέρεις αν με θες
δεν ξέρεις πώς χτυπάς
μες στην καρδιά

κι εγώ μες στα σκοτάδια μου ανασαίνω
το βίαιο ρυθμό σου τον σκληρό
που απ’ τα κύματα μέσα προβάλλει
χτυπά τα βράχια και το βυθό

κι εσύ λες, έλα, μου ΄λειψε το αίμα
έχω καιρό να ζεσταθώ
έλα να σ’ αγκαλιάσω στο κενό
έλα να σε φιλήσω στον γκρεμό

με μια αόρατη, μοναδική κλωστή
πια ποτέ δε θα κοπεί
με μια κλωστή ασημένια, μαγική
που να μεταμορφώνει κάθε εμπόδιο σε γιορτή

το χώμα τώρα είναι καιρός
που μπορεί να δεχτεί κάθε σπόρο
κι ακόμα και το τίποτα
μπορεί να το κάνει ζωή

κι ο ήρωας του παραμυθιού είναι καιρός
που μπορεί να ξυπνήσει
από ένα δυνατό κάλεσμα της καρδιάς

κι ο κεραυνός να φωτίσει για λίγο
να σε γεμίσει ηλεκτρισμό
και την αληθινή αγάπη της ζωής

εκεί που κάθε θάνατος είναι ζωή
εκεί που η ζωή ονειρεύεται τη ζωή
μέσ’ απ’ τη γαλήνη της καταστροφής σου
υψώνεται το χέρι μου απ’ το πουθενά