άτιτλο

Κάθε μέρα σε ψάχνω
ανάμεσα στις λέξεις
μια μέρα μες στο χαρτί θα έμπαινα για να κρυφτώ
και να χαθώ από τον κόσμο
πάνω στα βουνά και μες στις λίμνες
μαζί με τις νεράιδες σ’ ένα όνειρο...

Νύχτα

ξαγρυπνώ να βλέπω τ’ άστρα τ’ ουρανού
μια νύχτ’ αφέγγαρη μια νύχτα σκοτεινή
και τ’ άστρα μ’ οδηγούνε πάνω στο προσκεφάλι σου
να ξαγρυπνώ με την ψυχή μου ξαπλωμένη
στη Σελήνη σου
μια άδεια Νύχτα
από κάθε περιττό
να σ’ αγαπώ

κάποτε

Παράλληλα με τις φωτιές
μια μέρα θα σε έφτανα
μες στις φωλιές άγριων ζώων
εκεί όπου σταμάτησες
να φύγει ο σπαραγμός
μου έμαθες καλά τη γη
και τώρα κι εγώ παίρνω τη γη
για ν’ ανασαίνω
απ’ τα λιβάδια κι από κατειλημμένα δάση
μέσα περνώ κι η ψυχή μου παγώνει
μέσα απ’ τις φωτιές από τις θάλασσες και τα ποτάμια
κι η ψυχή μου παγώνει
μέσα απ’ τα χιλιόμετρα που διανύω τη ζωή
σε σπηλιές μέσα που ανασαίνω το χάος της στιγμής
κάποτε θ’ ακούσεις και τα δέντρα να μιλούν
μου είχες πει
κάποτε κι οι θάλασσες και τα ποτάμια
θά ‘χουν πνοή
κάποτε θ’ αρκεί μόνο ένα φιλί για την αγάπη

χἀδι

Είναι σκοτάδι
είναι τα χρόνια που απέμειναν απ’ τη ζωή
είν’ ένα χάδι παραμυθένιο, μακρινό
ταξιδεμένο
έρχεται για να σου χαρίσει τα φιλιά
να σε κοιτά εκπέμποντας τον ήλιο
ανεβασμένος σε κάτι σύννεφα του πυρός
μονάχος
να ξεδιαλύνει την ομίχλη
προβάλλοντας την καλοσύνη
από τη μοναξιά που σκάει σαν το κύμα
που μπαίνει μέσα σου σιγά μα σταθερά
απ’ την αγάπη που ξεπροβάλλει η ελπίδα

παράδεισος

Αφήνομαι στην τρικυμία της ήρεμης ψυχής
στό ‘να χέρι κρατώ το νου στ’ άλλο την καρδιά
κι έτσι προσεύχομαι στη φύση
κινούμαι με τον εσωτερικό ρυθμό της αρμονίας
Σε πίνω απόψε
την ομορφιά σου
τη μοναξιά σου
την απίστευτη συγκέντρωση ενέργειας
που γίνεται μορφή σου
το να σε κοιτώ είναι για μένα ο παράδεισος

κάποτε..

Κι ο χρόνος κάποτε σταμάταγε
ό,τι νόμιζες ζωή
μέσα σου έβλεπες να διαλύεται
μα πάντα έψαχνες διέξοδο
ελπίζοντας ψάχνεις ακόμα
στα μάτια κάθε φίλου εισχωρείς
να βρεις μια σπίθα αγάπης
με δέος κοιτώντας

διαρκώς φτάνω σε κάτι ψηλά χορτάρια
να με γεμίζουν με τη φωτεινότητά τους
διαρκώς δονείται ο ρυθμός της ψυχής μου

ένα σταμάτημα του χρόνου
ένας μοναχικός χορός

να ξέρω τι είσαι για μένα

ν’ αναζητώ τη στιγμή μες στο χρόνο
μα πάντα να τη χάνω
μόνο και μόνο που την αναζητώ

να ψάχνω να βρω το χρυσάφι στο χώμα

μια αίσθηση του ωραίου

μια εικόνα της πραγματικότητας

ένα παραμύθι για το μωρό σου

για την καθαρότητά του

για την αβίαστη ένωσή του με το ένα

από μέσα μου να βγαίνει ζωή

κι από μέσα μου να βγαίνει θέληση για ζωή

Κι αγάπη

από μέσα μου να βγαίνει η διπλή μου φύση

αναζητώντας τη συντροφικότητα

γιατί ανάγκη μου όσο τίποτα άλλο

να ζήσω και να ζω
αγαπημένη κι αγαπώντας

καταιγίδα

Θέλω να με κοιτάς κατάματα
μα εσύ φοβάσαι

μη και χαθεί κάτι χαμένο ήδη

μη κι απ’ τα αίματα δε βγει η ζωή

και κάποτε θα κράταγα γερά
την πανοπλία
θα γέλαγα στη δυστυχία
μα μένει πια να μην το ακούς

μένει να σου δίνεται η γνώση
η απομόνωση
οι φόβοι
μένει μακριά η θάλασσα
κι εσύ
κλεισμένη μέσα σε παγίδες
που σε κρατούν λειψή
σ’ ακατανόητους χρόνους

μένεις να κλαις, να χαίρεσαι
να απορείς
να ξεπερνάς τα όριά σου
κι αν αυτό έχει σημασία
να αγαπάς...
και ν’ αυτοκαταστρέφεσαι
για μια πλαστή εικόνα

μήπως νόμιζες πως δε σε νοιάζει
ν’ ακους μεγάλα λόγια
να λένε όλοι: κάνε
και να μην κάνουν

δεν είναι αυτή η ζωή
μα και πώς να ζήσεις
δεν είν’ αυτή η ζωή
δε θέλω να τη βλέπω πια αυτή τη μάσκα
το μονοπάτι αυτό δε θέλω να το δω
κάλλιο ο θάνατος
κι η λευτεριά
κάλλιο αυτά που είναι μέσα μας θαμμένα

μείνε σ’ αυτή την καταιγίδα μαζί μου

Ελευθερία

Η μέρα μου έχει μικρύνει
θέλω να μείνω μακριά από κάθε κουβέντα
τα ρούχα της σιωπής να ντυθώ
ξέρω πως θα με κοιτάς από μακριά
ν’ αναρωτιέσαι τι σημαίνει
η φωτιά
θα ψάχνεις μάταια με τα χέρια σου να πιάσεις
ένα όραμα
καθώς σε πνίγουν
αργά
να ψιθυρίζεις ελευθερία

Κανείς δε σου έμαθε τους τρόπους
μόνο να ξεγελάς τον εαυτό
τα πάντα για να μη ζήσεις την άγρια φύση
να μη γνωρίσεις τον εσωτερικό εαυτό
και γω μιλώ σε σένα
όπως στον εραστή μου του πάγου
κάθε που σ’ αγγίζω παγώνω
άγαλμα πάγου είσαι
ο χρόνος είναι η μόνη απρόβλεπτη φωτιά
που θα μπορούσε να σε λιώσει
η κάθε ένωση μαζί σου έκρηξη ηφαιστείου
θα ήθελα να είμαι στην καρδιά
πέρα από κάθε άλλο μέσα σου
δε θέλω να τελειώσει ποτέ
αυτό το ανέβασμα του δέντρου
σε κάθε φύλλο να μυρίζω την πνοή σου
στις θάλασσες του βυθού σου να κολυμπώ
ευχές που διαπερνούν τους τοίχους
ήχοι που σπάνε το γυαλί
πουλί΄ όσο ο κόσμος αλλάζει
τόσο ξεχνώ την αγάπη

τοκ τοκ τοκ
τραγική φιγούρα του ανέμου άνοιξέ μου
στην άβυσσο των συμβόλων βρίσκεται η σκιά μου
το φως από μακριά ακτινοβολεί
κι είν’ η φωνή σου που εκπέμπει
όλες τις πιθανότητες του δρόμου
κάπου μακριά μπορεί να φτάσουμε
ίσως και στον εσωτερικό πυρήνα του προορισμού
χιλιάδες αφετηρίες και χιλιάδες μορφές
στα χιονισμένα σκοτεινά δρομάκια της φύσης
θα τρέχει η γαλήνη
ζητώντας του θανάτου τη ζωή
την απόλυτη ευδαιμονία του χρόνου
το παιχνίδι του κενού
κάθε ακατανόητη πορεία
στον πυρήνα του φωτός
χωρίς δίκτυ προστασίας
χωρίς τύχη για τον γυρισμό

Μια μαχαιριά της σιωπής

Χρόνια πολέμου... χρόνια ειρήνης...
γεμάτα πολεμικά κατάλοιπα...
όμως δε φοβάμαι
δε φοβάμαι το θάνατο
γιατί αγαπώ τη ζωή
και πολεμώ την πρόθεσή σου να με σκοτώνεις...
με σφαίρες ή με λόγια
με πέτρες ή με νόμους
πολεμώ για την ατιμωρησία
που μπορεί ν' αθωώσει την άσκηση βίας
και για όλα τα όνειρα που μπορεί να προδώσει
μια μαχαιριά της σιωπής

Photo: Speak up for peace

Ψυχή

Στα δάκρυα του αδύτου

στα σκοτεινά σου κύματα

π’ αφήνεις καθώς φεύγεις

ρωγμές στο χρόνο

στο βυθό

στην επιφάνεια της θαλάσσης.

Στα δάκρυα του αδύτου

που προσπαθώ μονάχη να σε φανταστώ.

στη μοναξιά του ανέμου

να σε αφουγκραστώ.

Κι είναι ακριβώς αυτό το θολό κενό

που είναι η ζωή

που είναι η αφορμή για τη ζωή

να ψάχνω ως τα μέσα του εαυτού σου

την ψυχή

και να την ανασταίνω

στιγμή με τη στιγμή

να λούζομαι στο παραμιλητό σου

στην τρέλα σου

να γίνομαι καράβι

να ταξιδεύω στις φουρτούνες σου

να γεύομαι τ’ αλάτι της πληγής σου

και της ελπίδας για ζωή

Πάρε με πιο κοντά σου

μέσα στο τώρα της αγάπης

και του χρόνου

πάρε με στ’ όνειρο κοντά σου

μέσα στο χάραμα του χρόνου

μες στην αστροφεγγιά

πλημμύρισέ με με το φως σου

Έρως και Ψυχή

Ίσως γι' αυτό

Ίσως θα έπρεπε να ξέρω πως έχω χαθεί

μόνον επειδή δεν ανησυχώ

που αυτό που ίθισται να μου προκαλεί χαρά

μου προκαλεί πόνο.

Και μόνον ως ιδέα

κάτι που αναζητώ

ένα ένστικτο που με κινεί

με φέρνει ως το μονοπάτι του

και με κάνει να κλαίω.

μα ίσως και να κλαίω από χαρά

πώς να γνωρίζω…

μα όχι

συνήθως νιώθω άδεια.

κενή.

κι είσαι τόσο κοντά όταν εγώ νιώθω έτσι

με κάνει να κλαίω.

μα ίσως επειδή εγώ είμαι κρυμμένη

ίσως γιατί λιώνουν οι πάγοι της ψυχής μου

με την κοντινή σου φλόγα

ίσως γι’ αυτό να κλαίω.

Photo