άτιτλο

άφησα το σώμα

άφησα τη σκέψη

άφησα την ψυχή

από διάδρομο μακρύ

σ’ ένα στενό πηγάδι σκοτεινό

και τ’ αφήνω

τώρα ανησυχώ

μη δε σου ‘δωσα

την ευγνωμοσύνη που νιώθω

και την αγάπη

- πώς η ζωή μας ξεφεύγει τελικά –

Photo: http://flickr.com/photos/devosdelphin/2580421173/

Με τα μάτια σου

Κι ας μην είσαι εδώ
είσαι
Κι ας μην υπάρχει
υπάρχει
Δες με τα κυάλια
Κοίτα προσεκτικά
Δες τις φωτιές, τους καπνούς
Μύρισε με τα μάτια σου τον αέρα
και θα τα καταλάβεις όλα.
Θα μπορέσεις μακριά να ταξιδέψεις
μόνο αν περιπλανηθείς κι εξερευνήσεις
το μέρος μέσα σου.

Ψυχή

Στα δάκρυα του αδύτου

στα σκοτεινά σου κύματα

π’ αφήνεις καθώς φεύγεις

ρωγμές στο χρόνο

στο βυθό

στην επιφάνεια της θαλάσσης.

Στα δάκρυα του αδύτου

που προσπαθώ μονάχη να σε φανταστώ.

στη μοναξιά του ανέμου

να σε αφουγκραστώ.

Κι είναι ακριβώς αυτό το θολό κενό

που είναι η ζωή

που είναι η αφορμή για τη ζωή

να ψάχνω ως τα μέσα του εαυτού σου

την ψυχή

και να την ανασταίνω

στιγμή με τη στιγμή

να λούζομαι στο παραμιλητό σου

στην τρέλα σου

να γίνομαι καράβι

να ταξιδεύω στις φουρτούνες σου

να γεύομαι τ’ αλάτι της πληγής σου

και της ελπίδας για ζωή

Πάρε με πιο κοντά σου

μέσα στο τώρα της αγάπης

και του χρόνου

πάρε με στ’ όνειρο κοντά σου

μέσα στο χάραμα του χρόνου

μες στην αστροφεγγιά

πλημμύρισέ με με το φως σου

Έρως και Ψυχή

Φιλιά

Τώρα που είμαστε στα πρόθυρα της λησμονιάς

σου δίνω ένα λευκό λουλούδι

ν’ ακούσεις τη σιωπή

να μη σε ρίξουνε οι πέτρες χάμω

κι όλα όσα ζεις να τα πονάς

όλα

και όσα δίνεις να είναι φύση

όσα παίρνεις φιλιά.

Το φως

Πολεμιστέ μου

ξέρω

έχεις δίκιο

και σε πνίγει

και ξέρω πως πολεμάς

για την ελευθερία της ζωής

και γι’ αυτό σ’ αγαπώ πάντα.

Εμείς είμαστε το φως που φωτίζει το σκοτάδι

Δεν είμαστε το σκοτάδι που ψάχνει να ‘βρει το φως.

Μαζί

Είσαι κάνοντας βόλτες΄
κάθετα κινείσαι στον αγέρα
και βλέπεις σα θάνατο΄
πετάς πάνω απ’ το βουνό
πάνω από μένα΄
Ξεφεύγεις΄
περιπλανιέσαι σε δρόμους
που ποτέ δεν είχες νιώσει.
Δώσε μου το χέρι σου ν’ ανέβουμε
μαζί.
Μαζί.

φωτογραφίες: Πάρνηθα 29/6/2008

Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία

Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία
κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά
ήταν μια λέξη μοναχά ελευθερία
κι ύστερα είπαν πως την έγραψαν παιδιά

Κι ύστερα πέρασε ο καιρός κι η ιστορία
πέρασε εύκολα απ' τη μνήμη στην καρδιά
ο τοίχος έγραφε μοναδική ευκαιρία
εντός πωλούνται πάσης φύσεως υλικά

Τις Κυριακές από νωρίς στα καφενεία
κι ύστερα γήπεδο στοιχήματα καυγάς
ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία
είπανε όμως πως την έγραψαν παιδιά