Πρόκλου ύμνοι - Ύμνος στις Μούσες

Ὑμνέομεν, μερόπων ἀναγώγιον ὑμνέομεν φῶς,
ἐννέα θυγατέρας μεγάλου Διὸς ἀγλαοφώνους,
αἴ ψυχάς, κατὰ βένθος ἀλωομένας βιότοιο.
ἀχράντοις τελετῇσιν ἐγερσινόων ἀπὸ βίβλων
γηγενέων ρύσαντο δυσαντήτων ὀδυνάων,
καὶ σπεύδειν ἐδίδαξαν ὑπὲρ βαθυχεύμονα λήθην
ἴχνος ἔχειν, καθαρὰς δὲ μολεῖν ποτὶ σύννομον ἄστρον,
ἔνθεν ἀπεπλάγχθησαν, ὅτ’ εἰς γενεθλήιον ἀκτήν
κάππεσον, ὑλοτραφέσσι περὶ κλήροισι μανεῖσαι.
ἀλλά, θεαί, καὶ ἐμεῖο πολυπτοίητον ἐρωήν
παύσατε, καὶ νοεροῖς με σοφῶν βακχεύσατε μύθοις΄
μηδὲ μ’ ἀποπλάγξειεν δεισιθέων γένος ἀνδρῶν
ἀτραπιτοῦ ζαθέης, ἐριφεγγέος, ἀγλαοκάρπου΄
αἰεὶ δ’ ἐξ ὁμάδοιο πολυπλάγκτοιο γενέθλης
ἕλκετ’ ἒμὴν ψυχὴν παναλήμονα πρὸς φάος ἁγνόν,
ὑμετέρων βρίθουσαν ἀεξινόων ἀπὸ βίβλων,
καὶ κλέος εὐεπίης φρενοθελγέος αἰέν ἔχουσαν.

Υμνούμε το φως που τους ανθρώπους ανυψώνει,
τις εννιά γλυκόφωνες κόρες του μεγάλου Διός,
που τις ψυχές, τις παραπλανημένες στο βυθό του βίου
με άχραντες τελετές από βιβλία που ξυπνούν το νου
διασώζουν από τις δυσάρεστες γήινες οδύνες,
και τις διδάσκουν να οδεύουν πάνω από την αβυσσαλέα λήθη
γρήγορα, αναζητώντας, κι αγνές να φθάνουν στο συγγενές άστρο τους,
απ’ όπου αποσπάσθηκαν, όταν ρίχθηκαν στην γενέθλια ακτή,
κατειλημμένες από μανία, σε τόπους υλοτραφείς.
αλλά, θεές, και τη δική μου ταραχώδη ορμή
παύσατε και εμπνεύστε με τα νοερά λόγια των σοφών
και ας μη με αποπλανά το δεισιδαιμονικό γένος των ανθρώπων
από την ιερή, λαμπρόκαρπη και φωτεινή ατραπό
από την ταραχώδη και πολυπλάνητη περιοχή της γέννησης
τραβήξτε την πολυπλάνητη ψυχή μου προς το αγνό φως
γεμάτη από τα βιβλία σας, που το νου ενισχύουν
και προικισμένη με το χάρισμα της καλλιέπειας που θέλγει το νου.

κάποτε..

Κι ο χρόνος κάποτε σταμάταγε
ό,τι νόμιζες ζωή
μέσα σου έβλεπες να διαλύεται
μα πάντα έψαχνες διέξοδο
ελπίζοντας ψάχνεις ακόμα
στα μάτια κάθε φίλου εισχωρείς
να βρεις μια σπίθα αγάπης
με δέος κοιτώντας

διαρκώς φτάνω σε κάτι ψηλά χορτάρια
να με γεμίζουν με τη φωτεινότητά τους
διαρκώς δονείται ο ρυθμός της ψυχής μου

ένα σταμάτημα του χρόνου
ένας μοναχικός χορός

να ξέρω τι είσαι για μένα

ν’ αναζητώ τη στιγμή μες στο χρόνο
μα πάντα να τη χάνω
μόνο και μόνο που την αναζητώ

να ψάχνω να βρω το χρυσάφι στο χώμα

μια αίσθηση του ωραίου

μια εικόνα της πραγματικότητας

ένα παραμύθι για το μωρό σου

για την καθαρότητά του

για την αβίαστη ένωσή του με το ένα

από μέσα μου να βγαίνει ζωή

κι από μέσα μου να βγαίνει θέληση για ζωή

Κι αγάπη

από μέσα μου να βγαίνει η διπλή μου φύση

αναζητώντας τη συντροφικότητα

γιατί ανάγκη μου όσο τίποτα άλλο

να ζήσω και να ζω
αγαπημένη κι αγαπώντας

κενό

Μέσα από τις σπηλιές
ξαφνικά ανακαλύπτοντας το όλον
τρέμω από την προσμονή σου
το σώμα μου έχει κρυφτεί τόσο καιρό
μαζί με την καρδιά
το μυαλό μου είναι γεμάτο από σκέψεις
και σ’ αναζητώ εσωτερικά βαθιά
μέσα μου σ’ αναζητώ να έρθεις
νιώθω την αγάπη σου ως φως
που με δέος κοιτάζω
τόσο γλυκιά τρυφερή σου αγάπη
αφήνομαι μέσα της σ’ ένα άχρονο τώρα
μαγεύομαι από τις νότες και από τα κενά
αστέρι ως με βάζεις στην αγκαλιά σου
να γεύομαι το σώμα σου
και να μυρίζω την ομορφιά σου
στο κενό μου
που ενώνεται με το κενό σου
που ενώνεται με το κενό όλου του κόσμου
εκεί μόνο σε βρίσκω

ερημιά

Η ενέργεια. Οι μορφές.
Η αδράνεια. Ο εφησυχασμός
Η δράση. Ο χορός εν ενεργεία
Ο φόβος. Το μάταιο. Ο εναγκαλισμός
Το σκοτάδι. Το κενό. Η λησμονιά
Το ζωντάνεμα. Η λήθη. Το σκοτάδι
Η λάμψη. Το φως. Η ερημιά
Η αγάπη. η μοναξιά. Η ένωση.
Το κερί. Τα κύματα. Η ενέργεια
Το φιλί. Το χάδι. Το κενό
Η διάσπαση
Οι μάσκες. Ο εγωισμός
Η ανάγκη. Η αγάπη. η ερημιά
Η ένωση. Η απώθηση. Η αυταπάτη
Τα χέρια σου. Τα μάτια. Τα φιλιά
Η απομάκρυνση. Το σμίξιμο. Η φωτιά
Το τίποτα. Η ανάγκη. Ο αποκλεισμός
Το χέρι σου. Το χάδι σου. το κενό
Η μάθηση. Η γνώση. Η ερημιά
Ο πόνος. Το χορτάρι. Η απανεμιά
Το σώμα μου. Το κέντρο. Η εισροή

καταιγίδα

Θέλω να με κοιτάς κατάματα
μα εσύ φοβάσαι

μη και χαθεί κάτι χαμένο ήδη

μη κι απ’ τα αίματα δε βγει η ζωή

και κάποτε θα κράταγα γερά
την πανοπλία
θα γέλαγα στη δυστυχία
μα μένει πια να μην το ακούς

μένει να σου δίνεται η γνώση
η απομόνωση
οι φόβοι
μένει μακριά η θάλασσα
κι εσύ
κλεισμένη μέσα σε παγίδες
που σε κρατούν λειψή
σ’ ακατανόητους χρόνους

μένεις να κλαις, να χαίρεσαι
να απορείς
να ξεπερνάς τα όριά σου
κι αν αυτό έχει σημασία
να αγαπάς...
και ν’ αυτοκαταστρέφεσαι
για μια πλαστή εικόνα

μήπως νόμιζες πως δε σε νοιάζει
ν’ ακους μεγάλα λόγια
να λένε όλοι: κάνε
και να μην κάνουν

δεν είναι αυτή η ζωή
μα και πώς να ζήσεις
δεν είν’ αυτή η ζωή
δε θέλω να τη βλέπω πια αυτή τη μάσκα
το μονοπάτι αυτό δε θέλω να το δω
κάλλιο ο θάνατος
κι η λευτεριά
κάλλιο αυτά που είναι μέσα μας θαμμένα

μείνε σ’ αυτή την καταιγίδα μαζί μου

Ελευθερία

Η μέρα μου έχει μικρύνει
θέλω να μείνω μακριά από κάθε κουβέντα
τα ρούχα της σιωπής να ντυθώ
ξέρω πως θα με κοιτάς από μακριά
ν’ αναρωτιέσαι τι σημαίνει
η φωτιά
θα ψάχνεις μάταια με τα χέρια σου να πιάσεις
ένα όραμα
καθώς σε πνίγουν
αργά
να ψιθυρίζεις ελευθερία

Μ' ανάσα τον αέρα

Ανάβω στην υγειά σου
να μη μ’ αφήσεις πουθενά
δεν έχω να λέω παρηγοριάς λόγια
συμπάθα με εαυτέ
και τον πόνο μη μου τυραννάς.
Μες στην αβυσσαλέα, στην έρημη αγκαλιά
πώς να μιλήσω λόγια καθάρια δυνατά
πώς είναι δυνατόν να σκοτώνουν
ασφυκτιά τον έρημό μου νου.
η εποχή της υφέρπουσας τρελής.
για να δημιουργήσω να πρέπει να πονέσω
κι ύστερα ν’ αναγνωρίσω την ομορφιά
και να θέλω να μιλώ
να μιλώ ατέλειωτα
μ’ ανάσα τον αέρα
να θέλω να μιλώ