ξενιτιά

τόσο έντονα την αγάπη σου γεύομαι
ως αμβροσία
στα ψηλά βουνά
μας φωτίζει ο ήλιος μας
κι η ξενιτιά είναι κι αυτή πατρίδα

στο άπειρο

Σα να είσαι παιδί θα σου μιλώ
θα μου δίνεις το χέρι
για να προχωράμε μαζί στο άπειρο
όταν είναι θολά θα με φιλάς
και θα ξυπνώ
σαν την ωραία κοιμωμένη
με την αγάπη σου θ’ αγαπώ τη ζωή
με την αγάπη σου
θα μπορέσω κι εγώ να ολοκληρωθώ
με σκέφτηκες κι εγώ υπήρξα
ανέβηκα από τα σκοτεινά για σένα
και τα σκοτεινά έπρεπε να φωτίσω
το επιμένον σκοτεινό διαρκώς να μεταλλάσσω
μες απ’ τις ψυχές σου
μύθους και οράματα
να ξεγλιστρώ σαν φίδι απ’ το βυθό σου
και ν’ ανεβαίνω μεταλλασσόμενη απ’ τις πτυχές
πεθαίνω και γεννιέμαι
ήδη εν ζωή ήδη εν θανάτω
είμαι όπως ο δροσερός άνεμος
στη ζεστή μέρα ή νύχτα
η πνοή είμαι που σε φτάνει

φως

Ταρακουνιέται η γη μου και σελήνη μου.
Το φως από τόσο μακριά και να σε ζεματά.
Σε δρόμους και χρώματα ν’ ακολουθάμε
Να περνάμε νερά αγκαλιά.
Μα θέλει κουράγιο και δύναμη
Και κίνηση!
Για να είσαι το φως.
Για να είσαι στο φως.

Θέλω να ονειρεύομαι διαρκώς
Και με τα μάτια κλειστά
Να βλέπω την κάθε εικόνα
Το κάθε χρώμα τον λόγο.

ποτάμι που κυλά

Tελικά ο έρωτας όντως είναι τυφλός
κι ας είναι τα μάτια που ερωτεύονται πρώτα
δε νοιάζεται για πρακτικά θέματα
παρά μόνο για ψυχικά
μόνο για το τώρα νοιάζεται
για το τώρα και για τίποτε άλλο

Νιώθω τόσο μόνη
κάθε τόσο μ’ ανακουφίζει
ν’ ακούω κάποια φωνή

με τα μάτια ανοιχτά

Κι οι φίλοι μου εκείνοι που με τα μάτια ανοιχτά
πέρασαν απ’ το ηλιοβασίλεμα στον θάνατο
ούτε για μια στιγμή δεν έπιασαν μελάνι
Στα κρύα χέρια τους αρμενίζουν
τις διχαλωτές ανάσες των βουβών χίμαιρων
Κι η μοναξιά τους η πατρίδα τους
κι ο θάνατός τους σαν λουλούδι ανυπεράσπιστο

Καθώς αναμειγνύω μέσα μου τις σκοτεινές μορφές
του χρόνου
και προσπαθώ να πλανηθώ και τ’ άλλο
να προφτάσω

Και δίχως τη φωνή σου θα παρανομώ!

διαμάντι

Περνάω πατώντας τα δημιουργήματα΄υλικά των άλλων κόσμων
Επικαλούμενη το ρευστό μονοπάτι μεμιάς μορφή να επικαλυφθεί
Προσευχόμενη στο μη έχον όνομα
διαμάντι να εισπνεύσει ο θυμός
να ρθει μεμιάς και να κατασταλάξει τα υγρά του
Φοβούμενη μην απογυμνωθώ
και να διαβώ δε θα μπορώ
τα αίσχη των αιώνων

πεταλούδες

Κλάψαν οι μοίρες των καιρών μου
Και τώρα μ’ άφησαν τα δέντρα
της όμορφης ψυχής του σ’ εκείνο το μέρος
που πάνε όσοι έχουν στα δάση πεταλούδες
Αν αύριο όλα χάσουν τον καημό
θ’ αφήσουν τ’ άρματα των καιρών ν’ αφήσουνε
σημάδια τα κέντρα θα γίνουν απομόνωση
κι η κανάτα θα γεμίσει μ’ αίμα
τα χέρια και τα πρόσωπα που σε γυρίζουν
θα γίνουν αλήθεια θα γυρνάς
θα προσπαθείς να χάσεις τη λογική
ή την τρέλα σου
θα προσπαθείς να...
διψώ διψώ για άλλους τόπους
που τα όνειρα θα είναι ομορφιά