ποτάμι που κυλά

Tελικά ο έρωτας όντως είναι τυφλός
κι ας είναι τα μάτια που ερωτεύονται πρώτα
δε νοιάζεται για πρακτικά θέματα
παρά μόνο για ψυχικά
μόνο για το τώρα νοιάζεται
για το τώρα και για τίποτε άλλο

Νιώθω τόσο μόνη
κάθε τόσο μ’ ανακουφίζει
ν’ ακούω κάποια φωνή

με τα μάτια ανοιχτά

Κι οι φίλοι μου εκείνοι που με τα μάτια ανοιχτά
πέρασαν απ’ το ηλιοβασίλεμα στον θάνατο
ούτε για μια στιγμή δεν έπιασαν μελάνι
Στα κρύα χέρια τους αρμενίζουν
τις διχαλωτές ανάσες των βουβών χίμαιρων
Κι η μοναξιά τους η πατρίδα τους
κι ο θάνατός τους σαν λουλούδι ανυπεράσπιστο

Καθώς αναμειγνύω μέσα μου τις σκοτεινές μορφές
του χρόνου
και προσπαθώ να πλανηθώ και τ’ άλλο
να προφτάσω

Και δίχως τη φωνή σου θα παρανομώ!

διαμάντι

Περνάω πατώντας τα δημιουργήματα΄υλικά των άλλων κόσμων
Επικαλούμενη το ρευστό μονοπάτι μεμιάς μορφή να επικαλυφθεί
Προσευχόμενη στο μη έχον όνομα
διαμάντι να εισπνεύσει ο θυμός
να ρθει μεμιάς και να κατασταλάξει τα υγρά του
Φοβούμενη μην απογυμνωθώ
και να διαβώ δε θα μπορώ
τα αίσχη των αιώνων

πεταλούδες

Κλάψαν οι μοίρες των καιρών μου
Και τώρα μ’ άφησαν τα δέντρα
της όμορφης ψυχής του σ’ εκείνο το μέρος
που πάνε όσοι έχουν στα δάση πεταλούδες
Αν αύριο όλα χάσουν τον καημό
θ’ αφήσουν τ’ άρματα των καιρών ν’ αφήσουνε
σημάδια τα κέντρα θα γίνουν απομόνωση
κι η κανάτα θα γεμίσει μ’ αίμα
τα χέρια και τα πρόσωπα που σε γυρίζουν
θα γίνουν αλήθεια θα γυρνάς
θα προσπαθείς να χάσεις τη λογική
ή την τρέλα σου
θα προσπαθείς να...
διψώ διψώ για άλλους τόπους
που τα όνειρα θα είναι ομορφιά

άτιτλο

Θα ήταν ίσως νωρίς να πω
πώς λειτουργεί η νέκρωση της ψυχής
σε ζωντανό κορμί
πώς οι δυνατότητες της μνήμης
αναιρούνται
πώς πεθαίνει ένας πολιτισμός
πώς πεθαίνει μια γενιά
άγνωστοι...
Πώς φοβάμαι τώρα,
πως δε θέλω να ξυπνάω και να ζω
θέλω να είμαι σε μια ουδέτερη ζώνη
να μη γ ί ν ο ν τ α ι τα πάντα

πρέπει ν' αναδιοργανώσω λέει
κι όχι να προχωρήσω
πρέπει να εμέ δω όπως είμαι
όπως γίνομαι στα χρόνια
ψάχνω τον εαυτό μου απ' έξω
μα είμαι ακόμη εδώ
πολύ προσκολλημένη
με σκέψεις και συναισθήματα
στις χαρές και στις λύπες
για να τον αφήσω να με δει.

χἀδι

Είναι σκοτάδι
είναι τα χρόνια που απέμειναν απ’ τη ζωή
είν’ ένα χάδι παραμυθένιο, μακρινό
ταξιδεμένο
έρχεται για να σου χαρίσει τα φιλιά
να σε κοιτά εκπέμποντας τον ήλιο
ανεβασμένος σε κάτι σύννεφα του πυρός
μονάχος
να ξεδιαλύνει την ομίχλη
προβάλλοντας την καλοσύνη
από τη μοναξιά που σκάει σαν το κύμα
που μπαίνει μέσα σου σιγά μα σταθερά
απ’ την αγάπη που ξεπροβάλλει η ελπίδα

παράδεισος

Αφήνομαι στην τρικυμία της ήρεμης ψυχής
στό ‘να χέρι κρατώ το νου στ’ άλλο την καρδιά
κι έτσι προσεύχομαι στη φύση
κινούμαι με τον εσωτερικό ρυθμό της αρμονίας
Σε πίνω απόψε
την ομορφιά σου
τη μοναξιά σου
την απίστευτη συγκέντρωση ενέργειας
που γίνεται μορφή σου
το να σε κοιτώ είναι για μένα ο παράδεισος